Αγαπημένο μου blog,
σας γράφω γιατί νιώθω πως βρίσκομαι σε ένα σταυροδρόμι και φοβάμαι να κάνω το λάθος βήμα — ή να μη κάνω κανένα.
Είμαι 28 χρονών και εδώ και τρία χρόνια είμαι σε σχέση με τον Σταύρο. Έχουμε την ίδια ηλικία, μεγαλώσαμε κάπως μαζί αυτά τα χρόνια και στην αρχή όλα έμοιαζαν σωστά. Υπήρχε επικοινωνία, έρωτας, όνειρα. Όμως τον τελευταίο καιρό νιώθω πως κάτι έχει χαθεί. Οι συζητήσεις μας είναι λίγες και επιφανειακές, η επιθυμία έχει μειωθεί και, όσο κι αν προσπαθώ, δεν βλέπω αυτή τη σχέση να πηγαίνει προς κάτι πιο σοβαρό — κάτι που εγώ θέλω πια.
Τον αγαπώ. Ή ίσως αγαπώ αυτό που ήμασταν. Και αυτή η σκέψη με μπερδεύει ακόμα περισσότερο.
Σαν να μην έφτανε αυτό, στη ζωή μου εμφανίστηκε ο Δημήτρης. Μέσα από κοινές παρέες, χωρίς να το περιμένω. Τον συναντώ συχνά και κάθε φορά τον συμπαθώ όλο και περισσότερο. Όχι μόνο για την εμφάνισή του, αλλά για τους τρόπους του, το διακριτικό του φλερτ, το πώς με κάνει να χαμογελάω χωρίς να πιέζει τίποτα. Νιώθω ξανά γυναίκα, νιώθω ότι με βλέπουν.
Ξέρω ότι είναι ελεύθερος και διαθέσιμος. Κι εγώ… είμαι μισή-μισή. Θέλω να κάνω ένα βήμα, αλλά η συνήθεια, οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα για τον Σταύρο με κρατούν πίσω. Φοβάμαι να αφήσω κάτι γνωστό για κάτι άγνωστο. Φοβάμαι όμως και να μείνω σε κάτι που μοιάζει να έχει τελειώσει.
Πώς ξεχωρίζεις αν αυτό που σε κρατά είναι αγάπη ή απλώς φόβος;
Και πότε ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να φύγεις;
Με εκτίμηση,
Λίτσα
Αγαπητή Λίτσα,
σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας κάτι τόσο προσωπικό και αληθινό. Το δίλημμά σου δεν είναι ούτε σπάνιο ούτε απλό — και μόνο το ότι το αναγνωρίζεις δείχνει ωριμότητα.
Από τα λόγια σου φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο άντρες, αλλά ανάμεσα σε δύο καταστάσεις:
από τη μία, μια σχέση με παρελθόν, συνήθεια και συναίσθημα,
και από την άλλη, ένα ενδεχόμενο που σου θυμίζει πώς είναι να νιώθεις ζωντανή.
Ένα σημαντικό ερώτημα που αξίζει να κάνεις στον εαυτό σου δεν είναι «ποιον να διαλέξω», αλλά:
αν δεν υπήρχε ο Δημήτρης, θα ήθελες πραγματικά να συνεχίσεις με τον Σταύρο όπως είναι σήμερα η σχέση σας;
Οι σχέσεις περνούν φάσεις, ναι. Όμως η έλλειψη επικοινωνίας, η απουσία κοινής προοπτικής και το συναίσθημα ότι «μένω από συνήθεια» δεν είναι μικρά σημάδια. Είναι καμπανάκια. Και δεν αγνοούνται επ’ άπειρον.
Ο Δημήτρης, αυτή τη στιγμή, λειτουργεί σαν καθρέφτης: σου δείχνει τι σου λείπει, όχι απαραίτητα τι πρέπει να κάνεις άμεσα. Πριν επιτρέψεις στον εαυτό σου να προχωρήσει σε κάτι νέο, ίσως χρειάζεται να κλείσεις με ειλικρίνεια αυτό που ήδη υπάρχει — είτε με μια ουσιαστική συζήτηση με τον Σταύρο, είτε με μια γενναία απόφαση.
Η αγάπη δεν είναι μόνο να μένεις. Είναι και να φεύγεις όταν δεν μεγαλώνεις πια.
Πάρε τον χρόνο σου, άκου το σώμα και το συναίσθημά σου, όχι μόνο τον φόβο. Και θυμήσου: το να επιλέξεις τον εαυτό σου δεν είναι εγωισμός — είναι ευθύνη.
Με εκτίμηση,
Η ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις»
