Σχέσεις σε Λέξεις

  Αγαπητή ομάδα του «Σχέσεις σε Λέξεις», Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ εντελώς. Απλώς μετακινούνται μέσα σου. Με τον Αντρέα ήμασταν μαζί σχεδόν τέσσερα χρόνια. Γνωριστήκαμε στα 27 μου. Μεγαλώσαμε μαζί – ή τουλάχιστον έτσι πίστευα τότε. Χωρίσαμε όχι γιατί σταματήσαμε να αγαπιόμαστε, αλλά γιατί δεν μπορούσαμε να θέλουμε τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή. Εκείνος ήταν έτοιμος για “παρακάτω”. Εγώ ένιωθα ότι μόλις είχα αρχίσει να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Δεν υπήρξε προδοσία, δεν υπήρξαν φωνές. Μόνο εκείνη η σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι η αγάπη δεν αρκεί όταν οι χρόνοι δεν συγχρονίζονται. Πονέσαμε. Κόψαμε επαφή. Προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε. Πέρασαν τρία χρόνια. Έκανα σχέσεις. Έμαθα πράγματα για μένα. Έμεινα και μόνη. Ωρίμασα – ή έτσι θέλω να πιστεύω. Και πριν από δύο μήνες, βρεθήκαμε τυχαία. Δεν ήταν κινηματογραφικό. Δεν έτρεξε κανείς στην αγκαλιά του άλλου. Ήταν ήρεμο. Σχεδόν γλυκό. Σαν δύο άνθρωποι που κάποτε μοιράστηκαν μια γλώσσα και τη θυμούνται ακόμα. Αρχ...

 Αγαπημένοι φίλοι του «Σχέσεις σε λέξεις», Σας ξαναγράφω γιατί νιώθω πως το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Όταν γύρισα από τη Βιέννη , ο Μανώλης έλειπε ακόμη σε επαγγελματικό ταξίδι. Για λίγες μέρες όλα ήταν ήρεμα. Σαν να είχε συμβεί εκείνη η νύχτα σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Μπήκα ξανά στους ρυθμούς μου, στη δουλειά, στο σπίτι, στον ρόλο της μητέρας και της συζύγου. Έπεισα σχεδόν τον εαυτό μου πως ήταν μια τρέλα που έσβησε. Και μετά ήρθε ο ετήσιος χορός της εταιρίας. Η κοπή της πίτας. Μια γιορτή που κάθε χρόνο απολαμβάνω. Φέτος πήγα με τον άντρα μου στο πλευρό μου, όμορφη, περιποιημένη, αποφασισμένη να είμαι ψύχραιμη. Μέχρι που τον είδα. Ο Μανώλης εμφανίστηκε στην αίθουσα χαμογελαστός, άνετος — και δίπλα του μια νεαρή, εκθαμβωτική κοπέλα. Ψηλή, λαμπερή, με εκείνη τη φρεσκάδα που δεν μπορείς να ανταγωνιστείς. Την κρατούσε από τη μέση. Έσκυβε και της ψιθύριζε στο αυτί. Εκείνη γελούσε. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Ένα κύμα ζήλιας, ωμό και ακατέργαστο, με πλημμύρισε...

  Αγαπητό «Σχέσεις σε Λέξεις», Ονομάζομαι Σούλα, είμαι 35 χρονών και ζω και εργάζομαι στο Περιστέρι. Εδώ και δύο χρόνια είμαι χωρισμένη και έχω την επιμέλεια των δύο παιδιών μου, που είναι στο Δημοτικό. Ο χωρισμός μου ήταν δύσκολος, επώδυνος και με σημάδεψε. Από τότε όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά μου, τη δουλειά και την προσπάθεια να τους προσφέρω σταθερότητα και αγάπη. Δεν προχώρησα σε καμία σχέση αυτά τα δύο χρόνια. Όχι επειδή δεν μου έλειψε η συντροφικότητα, αλλά γιατί δεν ένιωθα έτοιμη. Είχα (και έχω) την αίσθηση ότι αν «ανοίξω» την καρδιά μου, ίσως διαταράξω την ισορροπία που με κόπο έχτισα για τα παιδιά μου. Τον τελευταίο καιρό όμως γνώρισα τον Μάξιμο, μέσα από κοινή παρέα. Είναι τρία χρόνια μεγαλύτερός μου, χωρισμένος κι εκείνος, με δύο παιδιά. Ο γάμος του τελείωσε εξαιτίας απιστίας της πρώην γυναίκας του. Είναι γοητευτικός, ευγενικός, με κάνει να γελάω – κάτι που είχα ξεχάσει πόσο μου έλειπε. Μαζί του νιώθω άνετα, ο εαυτός μου είναι πιο ανάλαφρος. Έχουμε έρ...

Αγαπητή ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις», γράφω αυτή την επιστολή με μια ειλικρίνεια που ίσως να μην έχω δείξει ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό μέχρι τώρα. Είμαι 32 ετών και πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου ελεύθερο πνεύμα. Ο γάμος, για χρόνια, ήταν για μένα κάτι σχεδόν απαγορευμένο. Τον έβλεπα σαν περιορισμό, σαν απώλεια ταυτότητας, σαν ένα «πρέπει» που δεν μου ταίριαζε. Έλεγα πως δεν τον χρειάζομαι για να αγαπήσω, να δεθώ, να είμαι παρούσα. Εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια είμαι με τον Δημήτρη. Είναι 35, είναι δίπλα μου, με στηρίζει, με καταλαβαίνει. Η σχέση μας είναι ήρεμη, γεμάτη, με επικοινωνία, έρωτα, φροντίδα. Δεν μου λείπει κάτι. Κι όμως, τελευταία, κάτι μέσα μου έχει αρχίσει να μετακινείται. Για πρώτη φορά δεν απορρίπτω αυτόματα τη σκέψη του «επόμενου βήματος». Ο γάμος δεν μου φαίνεται πια τόσο τρομακτικός. Όχι σαν φυλακή, αλλά σαν επιλογή. Και ακόμα πιο παράξενο για μένα: η ιδέα των παιδιών δεν με φοβίζει πια. Δεν λέω ότι την επιθυμώ με βεβαιότητα, αλλά δεν την απορρίπτω. Κι αυτό...