Αγαπητό «Σχέσεις σε Λέξεις», Δεν ξέρω αν γράφω για να ζητήσω λύση ή για να ανακουφιστώ λίγο από το βάρος που κουβαλάω μέσα μου. Ίσως απλώς να ήθελα να το πω κάπου χωρίς να πληγώσω κανέναν. Είμαι 28 χρονών. Εδώ και τρία χρόνια είμαι σε μια σοβαρή σχέση με μια κοπέλα 26 ετών. Είναι καλός άνθρωπος. Με αγαπάει, με στηρίζει, με ονειρεύεται δίπλα της στο μέλλον. Κι εγώ την αγαπώ. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Η ζωή μας έχει ρίζες, σχέδια, κοινές Κυριακές, οικογένειες που γνωρίστηκαν. Είναι μια σχέση “σωστή”. Και μετά… μπήκε εκείνη. Στη δουλειά. Πέντε χρόνια μεγαλύτερή μου. Παντρεμένη. Με δύο παιδιά. Με έναν σύζυγο που – απ’ όσα λέει και απ’ όσα φαίνονται – είναι καλός άνθρωπος. Δεν υπάρχει δράμα στον γάμο της. Δεν υπάρχει ρωγμή να πιαστώ. Δεν μου έδωσε ποτέ δικαίωμα. Δεν ξέρει τίποτα. Κι όμως, εγώ χάνομαι. Στην αρχή ήταν θαυμασμός. Ο τρόπος που μιλάει, που σκέφτεται, που διαχειρίζεται τους ανθρώπους. Μετά έγινε προσμονή. Να έρθει το πρωί στο γραφείο. Να ακούσω το «καλημέρα» της. Να...
Το «Σχέσεις σε Λέξεις» είναι ένας ασφαλής χώρος έκφρασης. Ένας τόπος όπου οι ιστορίες λέγονται όπως είναι: ανθρώπινες, αληθινές και γεμάτες συναίσθημα.