Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Δεν θέλω να χαλάσω αυτό που έχει. Μα δεν μπορώ να σταματήσω να τη σκέφτομαι.

Αγαπητό «Σχέσεις σε Λέξεις», Δεν ξέρω αν γράφω για να ζητήσω λύση ή για να ανακουφιστώ λίγο από το βάρος που κουβαλάω μέσα μου. Ίσως απλώς να ήθελα να το πω κάπου χωρίς να πληγώσω κανέναν. Είμαι 28 χρονών. Εδώ και τρία χρόνια είμαι σε μια σοβαρή σχέση με μια κοπέλα 26 ετών. Είναι καλός άνθρωπος. Με αγαπάει, με στηρίζει, με ονειρεύεται δίπλα της στο μέλλον. Κι εγώ την αγαπώ. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Η ζωή μας έχει ρίζες, σχέδια, κοινές Κυριακές, οικογένειες που γνωρίστηκαν. Είναι μια σχέση “σωστή”. Και μετά… μπήκε εκείνη. Στη δουλειά. Πέντε χρόνια μεγαλύτερή μου. Παντρεμένη. Με δύο παιδιά. Με έναν σύζυγο που – απ’ όσα λέει και απ’ όσα φαίνονται – είναι καλός άνθρωπος. Δεν υπάρχει δράμα στον γάμο της. Δεν υπάρχει ρωγμή να πιαστώ. Δεν μου έδωσε ποτέ δικαίωμα. Δεν ξέρει τίποτα. Κι όμως, εγώ χάνομαι. Στην αρχή ήταν θαυμασμός. Ο τρόπος που μιλάει, που σκέφτεται, που διαχειρίζεται τους ανθρώπους. Μετά έγινε προσμονή. Να έρθει το πρωί στο γραφείο. Να ακούσω το «καλημέρα» της. Να...
Διαβάστε περισσότερα
Πρόσφατες αναρτήσεις

Όταν ο έρωτας επιστρέφει… είναι ο ίδιος;

  Αγαπητή ομάδα του «Σχέσεις σε Λέξεις», Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ εντελώς. Απλώς μετακινούνται μέσα σου. Με τον Αντρέα ήμασταν μαζί σχεδόν τέσσερα χρόνια. Γνωριστήκαμε στα 27 μου. Μεγαλώσαμε μαζί – ή τουλάχιστον έτσι πίστευα τότε. Χωρίσαμε όχι γιατί σταματήσαμε να αγαπιόμαστε, αλλά γιατί δεν μπορούσαμε να θέλουμε τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή. Εκείνος ήταν έτοιμος για “παρακάτω”. Εγώ ένιωθα ότι μόλις είχα αρχίσει να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Δεν υπήρξε προδοσία, δεν υπήρξαν φωνές. Μόνο εκείνη η σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι η αγάπη δεν αρκεί όταν οι χρόνοι δεν συγχρονίζονται. Πονέσαμε. Κόψαμε επαφή. Προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε. Πέρασαν τρία χρόνια. Έκανα σχέσεις. Έμαθα πράγματα για μένα. Έμεινα και μόνη. Ωρίμασα – ή έτσι θέλω να πιστεύω. Και πριν από δύο μήνες, βρεθήκαμε τυχαία. Δεν ήταν κινηματογραφικό. Δεν έτρεξε κανείς στην αγκαλιά του άλλου. Ήταν ήρεμο. Σχεδόν γλυκό. Σαν δύο άνθρωποι που κάποτε μοιράστηκαν μια γλώσσα και τη θυμούνται ακόμα. Αρχ...
Διαβάστε περισσότερα

Ζήλια χωρίς δικαίωμα: Όταν το “λάθος” επιστρέφει με συνοδό

 Αγαπημένοι φίλοι του «Σχέσεις σε λέξεις», Σας ξαναγράφω γιατί νιώθω πως το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Όταν γύρισα από τη Βιέννη , ο Μανώλης έλειπε ακόμη σε επαγγελματικό ταξίδι. Για λίγες μέρες όλα ήταν ήρεμα. Σαν να είχε συμβεί εκείνη η νύχτα σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Μπήκα ξανά στους ρυθμούς μου, στη δουλειά, στο σπίτι, στον ρόλο της μητέρας και της συζύγου. Έπεισα σχεδόν τον εαυτό μου πως ήταν μια τρέλα που έσβησε. Και μετά ήρθε ο ετήσιος χορός της εταιρίας. Η κοπή της πίτας. Μια γιορτή που κάθε χρόνο απολαμβάνω. Φέτος πήγα με τον άντρα μου στο πλευρό μου, όμορφη, περιποιημένη, αποφασισμένη να είμαι ψύχραιμη. Μέχρι που τον είδα. Ο Μανώλης εμφανίστηκε στην αίθουσα χαμογελαστός, άνετος — και δίπλα του μια νεαρή, εκθαμβωτική κοπέλα. Ψηλή, λαμπερή, με εκείνη τη φρεσκάδα που δεν μπορείς να ανταγωνιστείς. Την κρατούσε από τη μέση. Έσκυβε και της ψιθύριζε στο αυτί. Εκείνη γελούσε. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Ένα κύμα ζήλιας, ωμό και ακατέργαστο, με πλημμύρισε...
Διαβάστε περισσότερα

Όταν ο Έρωτας Χτυπά την Πόρτα και η Λογική Κρατά το Κλειδί

  Αγαπητό «Σχέσεις σε Λέξεις», Ονομάζομαι Σούλα, είμαι 35 χρονών και ζω και εργάζομαι στο Περιστέρι. Εδώ και δύο χρόνια είμαι χωρισμένη και έχω την επιμέλεια των δύο παιδιών μου, που είναι στο Δημοτικό. Ο χωρισμός μου ήταν δύσκολος, επώδυνος και με σημάδεψε. Από τότε όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά μου, τη δουλειά και την προσπάθεια να τους προσφέρω σταθερότητα και αγάπη. Δεν προχώρησα σε καμία σχέση αυτά τα δύο χρόνια. Όχι επειδή δεν μου έλειψε η συντροφικότητα, αλλά γιατί δεν ένιωθα έτοιμη. Είχα (και έχω) την αίσθηση ότι αν «ανοίξω» την καρδιά μου, ίσως διαταράξω την ισορροπία που με κόπο έχτισα για τα παιδιά μου. Τον τελευταίο καιρό όμως γνώρισα τον Μάξιμο, μέσα από κοινή παρέα. Είναι τρία χρόνια μεγαλύτερός μου, χωρισμένος κι εκείνος, με δύο παιδιά. Ο γάμος του τελείωσε εξαιτίας απιστίας της πρώην γυναίκας του. Είναι γοητευτικός, ευγενικός, με κάνει να γελάω – κάτι που είχα ξεχάσει πόσο μου έλειπε. Μαζί του νιώθω άνετα, ο εαυτός μου είναι πιο ανάλαφρος. Έχουμε έρ...
Διαβάστε περισσότερα

Όταν η αγάπη σε κάνει να ξανασκέφτεσαι τα “πιστεύω” σου

Αγαπητή ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις», γράφω αυτή την επιστολή με μια ειλικρίνεια που ίσως να μην έχω δείξει ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό μέχρι τώρα. Είμαι 32 ετών και πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου ελεύθερο πνεύμα. Ο γάμος, για χρόνια, ήταν για μένα κάτι σχεδόν απαγορευμένο. Τον έβλεπα σαν περιορισμό, σαν απώλεια ταυτότητας, σαν ένα «πρέπει» που δεν μου ταίριαζε. Έλεγα πως δεν τον χρειάζομαι για να αγαπήσω, να δεθώ, να είμαι παρούσα. Εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια είμαι με τον Δημήτρη. Είναι 35, είναι δίπλα μου, με στηρίζει, με καταλαβαίνει. Η σχέση μας είναι ήρεμη, γεμάτη, με επικοινωνία, έρωτα, φροντίδα. Δεν μου λείπει κάτι. Κι όμως, τελευταία, κάτι μέσα μου έχει αρχίσει να μετακινείται. Για πρώτη φορά δεν απορρίπτω αυτόματα τη σκέψη του «επόμενου βήματος». Ο γάμος δεν μου φαίνεται πια τόσο τρομακτικός. Όχι σαν φυλακή, αλλά σαν επιλογή. Και ακόμα πιο παράξενο για μένα: η ιδέα των παιδιών δεν με φοβίζει πια. Δεν λέω ότι την επιθυμώ με βεβαιότητα, αλλά δεν την απορρίπτω. Κι αυτό...
Διαβάστε περισσότερα

Μια νύχτα που άλλαξε τα πάντα – Τι κάνω τώρα;

 Αγαπημένοι φίλοι του «Σχέσεις σε λέξεις», Με λένε Αναστασία, είμαι 45 χρονών και ζω στην Αθήνα. Είμαι παντρεμένη εδώ και 20 χρόνια, έχω δύο υπέροχες κόρες και μια σχέση με τον άντρα μου που πολλοί θα ζήλευαν: γεμάτη αγάπη, σεβασμό και μια θερμή, παθιασμένη ερωτική ζωή που δεν έχει σβήσει με τα χρόνια. Δουλεύω σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία, σε υψηλή θέση, και συχνά ταξιδεύω μόνη μου σε συνέδρια – 3-4 φορές τον χρόνο. Είμαι όμορφη γυναίκα (έτσι μου λένε), και πάντα δέχομαι φλερτ από άντρες σε αυτά τα ταξίδια. Αλλά ποτέ, μα ποτέ, δεν ενέδωσα. Ήμουν πάντα πιστή, σοβαρή, απόμακρη. Μέχρι που πήγα στη Βιέννη για ένα συνέδριο. Μαζί μου ήταν και ο Μανώλης, ένας νεαρός υπάλληλος της εταιρίας, 32 χρονών, απίστευτα όμορφος, γοητευτικός, επικοινωνιακός. Είμαι η προϊσταμένη του, οπότε πάντα του συμπεριφερόμουν τυπικά, επαγγελματικά, κρατώντας αποστάσεις. Το συνέδριο κύλησε καλά, αλλά το τελευταίο βράδυ, στο αποχαιρετιστήριο δείπνο, ήπια λίγο παραπάνω κρασί. Ήμουν σε καλή διάθεση, χαλαρή. Και...
Διαβάστε περισσότερα

Ανάμεσα στο χθες που αγαπάς και στο αύριο που σε καλεί

Αγαπημένο μου blog, σας γράφω γιατί νιώθω πως βρίσκομαι σε ένα σταυροδρόμι και φοβάμαι να κάνω το λάθος βήμα — ή να μη κάνω κανένα. Είμαι 28 χρονών και εδώ και τρία χρόνια είμαι σε σχέση με τον Σταύρο. Έχουμε την ίδια ηλικία, μεγαλώσαμε κάπως μαζί αυτά τα χρόνια και στην αρχή όλα έμοιαζαν σωστά. Υπήρχε επικοινωνία, έρωτας, όνειρα. Όμως τον τελευταίο καιρό νιώθω πως κάτι έχει χαθεί. Οι συζητήσεις μας είναι λίγες και επιφανειακές, η επιθυμία έχει μειωθεί και, όσο κι αν προσπαθώ, δεν βλέπω αυτή τη σχέση να πηγαίνει προς κάτι πιο σοβαρό — κάτι που εγώ θέλω πια. Τον αγαπώ. Ή ίσως αγαπώ αυτό που ήμασταν. Και αυτή η σκέψη με μπερδεύει ακόμα περισσότερο. Σαν να μην έφτανε αυτό, στη ζωή μου εμφανίστηκε ο Δημήτρης. Μέσα από κοινές παρέες, χωρίς να το περιμένω. Τον συναντώ συχνά και κάθε φορά τον συμπαθώ όλο και περισσότερο. Όχι μόνο για την εμφάνισή του, αλλά για τους τρόπους του, το διακριτικό του φλερτ, το πώς με κάνει να χαμογελάω χωρίς να πιέζει τίποτα. Νιώθω ξανά γυναίκα, νιώθω ότι με βλέπο...
Διαβάστε περισσότερα