Αγαπητό «Σχέσεις σε Λέξεις»,
Δεν ξέρω αν γράφω για να ζητήσω λύση ή για να ανακουφιστώ
λίγο από το βάρος που κουβαλάω μέσα μου. Ίσως απλώς να ήθελα να το πω κάπου
χωρίς να πληγώσω κανέναν.
Είμαι 28 χρονών. Εδώ και τρία χρόνια είμαι σε μια σοβαρή
σχέση με μια κοπέλα 26 ετών. Είναι καλός άνθρωπος. Με αγαπάει, με στηρίζει, με
ονειρεύεται δίπλα της στο μέλλον. Κι εγώ την αγαπώ. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Η ζωή μας έχει ρίζες, σχέδια, κοινές Κυριακές, οικογένειες που γνωρίστηκαν.
Είναι μια σχέση “σωστή”.
Και μετά… μπήκε εκείνη.
Στη δουλειά. Πέντε χρόνια μεγαλύτερή μου. Παντρεμένη. Με δύο
παιδιά. Με έναν σύζυγο που – απ’ όσα λέει και απ’ όσα φαίνονται – είναι καλός
άνθρωπος. Δεν υπάρχει δράμα στον γάμο της. Δεν υπάρχει ρωγμή να πιαστώ. Δεν μου
έδωσε ποτέ δικαίωμα. Δεν ξέρει τίποτα.
Κι όμως, εγώ χάνομαι.
Στην αρχή ήταν θαυμασμός. Ο τρόπος που μιλάει, που
σκέφτεται, που διαχειρίζεται τους ανθρώπους. Μετά έγινε προσμονή. Να έρθει το
πρωί στο γραφείο. Να ακούσω το «καλημέρα» της. Να συνεργαστούμε σε κάτι. Να
γελάσει με κάποιο αστείο μου.
Και τώρα… είναι κάτι που με πονάει.
Σκέφτομαι το χαμόγελό της όταν γυρνάω σπίτι στην κοπέλα μου.
Συγκρίνω άθελά μου. Νιώθω τύψεις. Νιώθω προδότης, χωρίς καν να έχω αγγίξει
κάποιον. Κάθομαι δίπλα στη σύντροφό μου και το μυαλό μου φεύγει αλλού. Και μετά
με μισώ γι’ αυτό.
Δεν θέλω να χαλάσω αυτό που έχει. Ούτε τον γάμο της. Ούτε
την οικογένειά της. Ούτε τη δική μου σχέση. Δεν θέλω να γίνω ο λόγος που θα
ραγίσει κάτι τόσο μεγάλο. Δεν θέλω να της δημιουργήσω την παραμικρή ταραχή. Αν
την αγαπώ – και νιώθω πως την αγαπώ – δεν θα έπρεπε να θέλω την ευτυχία της,
έστω κι αν δεν είμαι εγώ μέσα σε αυτήν;
Κι όμως, δεν μπορώ να σταματήσω να τη σκέφτομαι.
Κάθε μέρα λέω πως θα το βάλω σε τάξη. Πως είναι μια φάση.
Μια έλξη που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει. Μεγαλώνει. Ριζώνει στη σιωπή. Και
όσο δεν το λέω πουθενά, τόσο γίνεται πιο δυνατό.
Το χειρότερο; Εκείνη δεν έχει αντιληφθεί τίποτα. Είναι απλώς
ευγενική, επαγγελματική, ανθρώπινη. Όλη η θύελλα είναι μέσα μου.
Αναρωτιέμαι: η σιωπή είναι πράξη αγάπης ή δειλίας;
Το να μην πω ποτέ τίποτα είναι σεβασμός ή φόβος;
Και τι λέει για μένα το ότι ερωτεύτηκα μια γυναίκα που δεν μπορώ — και δεν
πρέπει — να έχω;
Δεν θέλω να γίνω ο άνθρωπος που θα ζει μια ζωή ανεκπλήρωτη.
Αλλά ούτε ο άνθρωπος που θα γκρεμίσει ζωές για μια επιθυμία.
Νιώθω παγιδευμένος ανάμεσα σε αυτό που θέλω και σε αυτό που
ξέρω πως είναι σωστό.
Πώς ξε-ερωτεύεσαι κάποιον που βλέπεις κάθε μέρα;
Με εκτίμηση,
Α.
✍️ Απάντηση από το «Σχέσεις σε
Λέξεις»
Α.,
Υπάρχουν έρωτες που γεννιούνται για να ενωθούν. Και υπάρχουν
έρωτες που γεννιούνται για να μας αποκαλύψουν.
Ο δικός σου, όσο κι αν πονάει, μοιάζει με τον δεύτερο.
Δεν είναι ασυνήθιστο να ερωτευτούμε κάποιον που δεν είναι
διαθέσιμος. Η εγγύτητα, ο θαυμασμός, η καθημερινή συνεργασία δημιουργούν μια
οικειότητα που μοιάζει με σπίθα. Το ότι συνέβη, δεν σε κάνει κακό άνθρωπο. Το
τι θα κάνεις με αυτό, όμως, θα σε ορίσει.
Ρωτάς αν η σιωπή είναι δειλία ή αγάπη.
Η σιωπή γίνεται αγάπη όταν προστατεύει.
Γίνεται ωριμότητα όταν βάζει όρια εκεί που η καρδιά δεν θέλει.
Γίνεται δύναμη όταν επιλέγεις να αντέξεις τον πόνο, αντί να τον μοιράσεις σε
ανθρώπους που δεν τον επέλεξαν.
Δεν αγαπάμε μόνο όταν διεκδικούμε. Αγαπάμε και όταν
συγκρατούμαστε.
Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που χρειάζεται να δεις με
ειλικρίνεια: η ένταση που νιώθεις ίσως δεν αφορά μόνο εκείνη. Ίσως αφορά εσένα.
Ίσως κάτι μέσα σου αναζητά ανανέωση, θαυμασμό, μια αίσθηση ζωντάνιας που έχει
ατονήσει στη σχέση σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι η σύντροφός σου δεν αξίζει.
Σημαίνει ότι εσύ χρειάζεται να σταθείς και να αναρωτηθείς τι σου λείπει.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας πολλές φορές είναι πιο ασφαλής από τον
πραγματικό. Δεν δοκιμάζεται στην καθημερινότητα. Δεν φθείρεται. Μένει ιδανικός
— γιατί δεν ζει.
Το ερώτημα δεν είναι πώς θα την ξε-ερωτευτείς.
Το ερώτημα είναι: τι θέλεις να χτίσεις ως άνθρωπος;
Αν επιλέξεις τη σιωπή, μην τη ζήσεις σαν μαρτύριο. Ζήσε τη
σαν επιλογή αξιών.
Αν επιλέξεις να επανεξετάσεις τη σχέση σου, κάν’ το με ειλικρίνεια — όχι
συγκρίνοντας, αλλά κοιτάζοντας βαθιά μέσα σου.
Κάποιες φορές, το πιο ώριμο «σ’ αγαπώ» είναι αυτό που δεν
λέγεται ποτέ.
Και ο πόνος που νιώθεις τώρα ίσως είναι το τίμημα του να
γίνεις ο άνθρωπος που θα μπορεί να κοιτάζει τον εαυτό του χωρίς ντροπή.
Δεν είσαι μόνος σε αυτό.
Με σεβασμό,
«Σχέσεις σε Λέξεις»