Αγαπητή ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις»,
γράφω αυτή την επιστολή με μια ειλικρίνεια που ίσως να μην έχω δείξει ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό μέχρι τώρα.
Είμαι 32 ετών και πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου ελεύθερο πνεύμα. Ο γάμος, για χρόνια, ήταν για μένα κάτι σχεδόν απαγορευμένο. Τον έβλεπα σαν περιορισμό, σαν απώλεια ταυτότητας, σαν ένα «πρέπει» που δεν μου ταίριαζε. Έλεγα πως δεν τον χρειάζομαι για να αγαπήσω, να δεθώ, να είμαι παρούσα.
Εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια είμαι με τον Δημήτρη. Είναι 35, είναι δίπλα μου, με στηρίζει, με καταλαβαίνει. Η σχέση μας είναι ήρεμη, γεμάτη, με επικοινωνία, έρωτα, φροντίδα. Δεν μου λείπει κάτι. Κι όμως, τελευταία, κάτι μέσα μου έχει αρχίσει να μετακινείται.
Για πρώτη φορά δεν απορρίπτω αυτόματα τη σκέψη του «επόμενου βήματος». Ο γάμος δεν μου φαίνεται πια τόσο τρομακτικός. Όχι σαν φυλακή, αλλά σαν επιλογή. Και ακόμα πιο παράξενο για μένα: η ιδέα των παιδιών δεν με φοβίζει πια. Δεν λέω ότι την επιθυμώ με βεβαιότητα, αλλά δεν την απορρίπτω. Κι αυτό με μπερδεύει.
Αναρωτιέμαι αν αλλάζω εγώ ή αν απλώς μεγάλωσα. Αν προδίδω εκείνη τη Χρύσα που ήταν τόσο σίγουρη για το τι δεν θέλει. Φοβάμαι μήπως κάνω ένα βήμα όχι επειδή το θέλω πραγματικά, αλλά επειδή «ήρθε η ώρα». Φοβάμαι, επίσης, μήπως αν δεν το κάνω, το μετανιώσω αργότερα.
Ο Δημήτρης δεν με πιέζει. Είναι εκεί, ανοιχτός, υποστηρικτικός. Κι αυτό, αντί να με ηρεμεί, με φέρνει πιο κοντά στις αμφιβολίες μου. Γιατί ξέρω πως αν πω «ναι», θα είναι επιλογή μου. Κι αν πω «όχι», πάλι δική μου.
Πώς ξεχωρίζεις την εσωτερική σου ανάγκη από τον φόβο ή από τις κοινωνικές προσδοκίες; Πότε η αλλαγή δεν είναι προδοσία του εαυτού μας, αλλά εξέλιξη;
Με σκέψεις και ερωτήματα,
Χρύσα
Απάντηση από την ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις»
Αγαπητή Χρύσα,
σε ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και την ειλικρίνεια των λέξεών σου. Αυτό που περιγράφεις δεν είναι σύγχυση· είναι συνειδητοποίηση.
Δεν προδίδεις καμία παλιά εκδοχή του εαυτού σου. Οι άνθρωποι δεν είναι στατικοί. Οι απόψεις που είχαμε στα 25 δεν είναι συμβόλαιο ζωής. Είναι στιγμιότυπα μιας φάσης. Το ότι σήμερα μπορείς να δεις τον γάμο ή την οικογένεια χωρίς φόβο δεν ακυρώνει την ελευθερία σου — δείχνει ότι πλέον την ορίζεις εσύ, όχι οι αντιδράσεις σου απέναντι σε κάτι.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «να κάνω το επόμενο βήμα;» αλλά «τι σημαίνει για μένα αυτό το βήμα;». Αν ο γάμος είναι για σένα ένα πλαίσιο ασφάλειας, συντροφικότητας και κοινής πορείας, τότε μπορεί να είναι επιλογή. Αν είναι απλώς μια απάντηση στον χρόνο ή στους γύρω, τότε όχι. Και αυτό μόνο εσύ μπορείς να το ξεκαθαρίσεις, όχι με βιασύνη αλλά με εσωτερικό διάλογο.
Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Το ότι δεν σε φοβίζουν πια δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα θέλεις τώρα ή σίγουρα. Σημαίνει απλώς ότι έχεις χώρο μέσα σου να σκεφτείς, χωρίς άμυνες.
Έχεις κάτι πολύ σημαντικό: έναν σύντροφο που δεν πιέζει. Αυτό σου δίνει το προνόμιο να αποφασίσεις χωρίς φόβο απώλειας. Μην το μετατρέψεις σε βάρος. Μετατρέψ’ το σε χρόνο. Χρόνο να ακούσεις τον εαυτό σου, να μιλήσεις ανοιχτά μαζί του, να δεις πώς νιώθεις όταν φαντάζεσαι το «μαζί» σε βάθος χρόνου.
Η εξέλιξη δεν αναιρεί το παρελθόν. Το τιμά. Γιατί χωρίς εκείνη τη Χρύσα που ήξερε τι δεν θέλει, δεν θα υπήρχε η σημερινή που μπορεί να επιλέξει συνειδητά τι θέλει.
Και να θυμάσαι: δεν υπάρχει σωστή απόφαση. Υπάρχει μόνο η απόφαση που σου μοιάζει.
Με εκτίμηση,
Η ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις»
