Αγαπητό «Σχέσεις σε Λέξεις»,
Ονομάζομαι Σούλα, είμαι 35 χρονών και ζω και εργάζομαι στο Περιστέρι. Εδώ και δύο χρόνια είμαι χωρισμένη και έχω την επιμέλεια των δύο παιδιών μου, που είναι στο Δημοτικό. Ο χωρισμός μου ήταν δύσκολος, επώδυνος και με σημάδεψε. Από τότε όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά μου, τη δουλειά και την προσπάθεια να τους προσφέρω σταθερότητα και αγάπη.
Δεν προχώρησα σε καμία σχέση αυτά τα δύο χρόνια. Όχι επειδή δεν μου έλειψε η συντροφικότητα, αλλά γιατί δεν ένιωθα έτοιμη. Είχα (και έχω) την αίσθηση ότι αν «ανοίξω» την καρδιά μου, ίσως διαταράξω την ισορροπία που με κόπο έχτισα για τα παιδιά μου.
Τον τελευταίο καιρό όμως γνώρισα τον Μάξιμο, μέσα από κοινή παρέα. Είναι τρία χρόνια μεγαλύτερός μου, χωρισμένος κι εκείνος, με δύο παιδιά. Ο γάμος του τελείωσε εξαιτίας απιστίας της πρώην γυναίκας του. Είναι γοητευτικός, ευγενικός, με κάνει να γελάω – κάτι που είχα ξεχάσει πόσο μου έλειπε. Μαζί του νιώθω άνετα, ο εαυτός μου είναι πιο ανάλαφρος.
Έχουμε έρθει κοντά μέσα από την παρέα. Το ενδιαφέρον του είναι ξεκάθαρο, αλλά διακριτικό. Δεν με πιέζει. Κι όμως, εγώ κρατάω απόσταση. Φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως μπλέξω συναισθηματικά, μήπως πληγωθώ ξανά, μήπως βάλω τα παιδιά μου σε μια κατάσταση που δεν μπορώ να ελέγξω.
Αναρωτιέμαι: Είναι εγωιστικό να θέλω κάτι για μένα; Είναι πρόωρο; Μπορεί μια μητέρα να επιτρέψει στον εαυτό της να ερωτευτεί χωρίς ενοχές; Ή μήπως η προτεραιότητα στα παιδιά σημαίνει ότι η προσωπική μου ζωή πρέπει να μπει στο περιθώριο;
Θα ήθελα τη γνώμη σας.
Σούλα
Η απάντηση του «Σχέσεις σε Λέξεις»
Αγαπητή Σούλα,
Σε ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και την ειλικρίνειά σου. Το γράμμα σου είναι γεμάτο ευθύνη, αγάπη και συναισθηματική ωριμότητα — στοιχεία που δείχνουν πόσο συνειδητή μητέρα και άνθρωπος είσαι.
Ας ξεκινήσουμε από το πιο σημαντικό: το ότι τα παιδιά σου είναι προτεραιότητα δεν σημαίνει ότι εσύ πρέπει να εξαφανιστείς ως γυναίκα. Δεν είναι είτε το ένα είτε το άλλο. Τα παιδιά δεν χρειάζονται μια μητέρα που θυσιάζεται μέχρι να αδειάσει, αλλά μια μητέρα που είναι ψυχικά παρούσα, ισορροπημένη και ζωντανή.
Ο φόβος σου είναι απόλυτα κατανοητός. Έχεις πληγωθεί, έχεις αναλάβει μεγάλες ευθύνες και δεν θέλεις να ρισκάρεις. Όμως πρόσεξε: δεν σου ζητά κανείς να κάνεις άλματα στο κενό. Αυτό που περιγράφεις με τον Μάξιμο δεν είναι βιασύνη· είναι μια ήρεμη, ανθρώπινη προσέγγιση, με σεβασμό και από τις δύο πλευρές. Το γεγονός ότι κι εκείνος είναι πατέρας και χωρισμένος σημαίνει πως πιθανότατα καταλαβαίνει τους προβληματισμούς σου περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.
Το να επιτρέψεις στον εαυτό σου να γνωρίσει κάποιον δεν σημαίνει ότι εκθέτεις τα παιδιά σου. Μπορείς να προχωρήσεις αργά, με όρια, κρατώντας την προσωπική σου ζωή ξεχωριστή μέχρι να νιώσεις σιγουριά. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.
Ρώτησες αν είναι εγωιστικό να θέλεις κάτι για σένα. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: όχι. Είναι ανθρώπινο. Και πολλές φορές, το να φροντίζουμε τον εαυτό μας είναι ένας ακόμη τρόπος να φροντίζουμε και τα παιδιά μας.
Μην πιέζεις τον εαυτό σου για αποφάσεις. Άκουσε τι νιώθεις όταν είσαι μαζί του. Αν το χαμόγελο έρχεται αβίαστα και η καρδιά σου είναι ήρεμη — όχι σε συναγερμό — αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Δεν χρειάζεται να βιαστείς. Χρειάζεται μόνο να μην κλείσεις την πόρτα από φόβο.
Με εκτίμηση,
Σχέσεις σε Λέξεις
