Αγαπημένοι φίλοι του «Σχέσεις σε λέξεις»,
Σας ξαναγράφω γιατί νιώθω πως το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
Όταν γύρισα από τη Βιέννη, ο Μανώλης έλειπε ακόμη σε επαγγελματικό ταξίδι. Για λίγες μέρες όλα ήταν ήρεμα. Σαν να είχε συμβεί εκείνη η νύχτα σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Μπήκα ξανά στους ρυθμούς μου, στη δουλειά, στο σπίτι, στον ρόλο της μητέρας και της συζύγου. Έπεισα σχεδόν τον εαυτό μου πως ήταν μια τρέλα που έσβησε.
Και μετά ήρθε ο ετήσιος χορός της εταιρίας. Η κοπή της πίτας. Μια γιορτή που κάθε χρόνο απολαμβάνω. Φέτος πήγα με τον άντρα μου στο πλευρό μου, όμορφη, περιποιημένη, αποφασισμένη να είμαι ψύχραιμη.
Μέχρι που τον είδα.
Ο Μανώλης εμφανίστηκε στην αίθουσα χαμογελαστός, άνετος — και δίπλα του μια νεαρή, εκθαμβωτική κοπέλα. Ψηλή, λαμπερή, με εκείνη τη φρεσκάδα που δεν μπορείς να ανταγωνιστείς. Την κρατούσε από τη μέση. Έσκυβε και της ψιθύριζε στο αυτί. Εκείνη γελούσε.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Ένα κύμα ζήλιας, ωμό και ακατέργαστο, με πλημμύρισε. Ζήλια; Με ποιο δικαίωμα; Δεν είμαι εγώ η παντρεμένη; Δεν ήμουν εγώ που έλεγα ότι ήταν ένα λάθος;
Κι όμως, πονούσα.
Όλη η βραδιά ήταν ένας αγώνας. Χαμογελούσα μηχανικά, μιλούσα με συναδέλφους, σήκωσα ποτήρι, φωτογραφήθηκα. Μα τα μάτια μου τον έψαχναν. Κάθε φορά που τον έβλεπα να την αγγίζει, κάτι μέσα μου έσπαγε. Δεν ξέρω αν με κοίταξε. Δεν ξέρω αν το φαντάστηκα.
Ο άντρας μου κατάλαβε. Στο αυτοκίνητο, στον δρόμο για το σπίτι, με ρώτησε επίμονα: «Τι έχεις; Δεν είσαι εδώ απόψε». Του είπα ότι είμαι κουρασμένη. Δεν πείστηκε. Με ξέρει. Με διαβάζει.
Και τώρα είμαι χαμένη. Αν ήταν μόνο μια νύχτα, γιατί με διαλύει η ιδέα ότι μπορεί να είναι με άλλη; Αν δεν σημαίνει τίποτα, γιατί ζηλεύω; Είναι πληγωμένος εγωισμός; Είναι έρωτας; Είναι απλώς η ανάγκη να νιώθω επιθυμητή;
Δεν ξέρω ποια είμαι αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω τι θέλω. Φοβάμαι μήπως, χωρίς να το καταλάβω, άνοιξα μια πόρτα που δεν μπορώ πια να κλείσω.
Πείτε μου… είναι ζήλια χωρίς δικαίωμα; Ή μήπως η καρδιά μου λέει μια αλήθεια που δεν τολμώ να παραδεχτώ;
Με μπερδεμένη καρδιά,
Αναστασία
Απάντηση του blog «Σχέσεις σε λέξεις»
Αγαπητή Αναστασία,
Αυτό που περιγράφεις δεν είναι παράλογο. Είναι ανθρώπινο. Η ζήλια που ένιωσες δεν αποδεικνύει απαραίτητα έρωτα — αποκαλύπτει, όμως, ότι εκείνη η νύχτα δεν ήταν συναισθηματικά ουδέτερη για σένα.
Όταν ένας έντονος, απαγορευμένος δεσμός διακοπεί απότομα, μένει συχνά «ανοιχτός» μέσα μας. Δεν πρόλαβε να φθαρεί, να απομυθοποιηθεί. Έμεινε ιδανικός. Και όταν βλέπεις τον άλλον να προχωρά — ή να δείχνει ότι προχωρά — ενεργοποιείται κάτι βαθύ: απώλεια, ανταγωνισμός, πληγωμένος εγωισμός, ίσως και ανεκπλήρωτη προσδοκία.
Η ερώτηση όμως δεν είναι αν ζηλεύεις. Είναι γιατί.
Ζηλεύεις επειδή τον αγαπάς;
Ή επειδή σου θύμισε πως δεν σου ανήκε ποτέ;
Πρόσεξε κάτι σημαντικό: εκείνος εμφανίστηκε δημόσια με άλλη. Δεν σε διεκδίκησε, δεν σου έδωσε υπόσχεση. Η δική σας στιγμή, όσο έντονη κι αν ήταν, δεν είχε συνέχεια. Αυτό πονάει — γιατί σε αφήνει με ερωτηματικά, όχι με βεβαιότητες.
Παράλληλα, υπάρχει και κάτι ακόμη: η ταυτότητά σου. Είσαι μια γυναίκα που έχει μάθει να ελέγχει, να ηγείται, να επιλέγει. Το να βρεθείς στη θέση εκείνης που «μένει πίσω» μπορεί να ταράζει βαθύτερα απ’ όσο νομίζεις.
Όσο για τον σύζυγό σου — η διαίσθησή του κάτι ένιωσε. Όχι απαραίτητα την πράξη, αλλά την απόσταση. Εκεί χρειάζεται προσοχή. Όχι πανικός, αλλά ειλικρίνεια πρώτα με τον εαυτό σου.
Πριν κάνεις οτιδήποτε, απάντησε σε τρία ερωτήματα:
Αν ο Μανώλης σου έλεγε αύριο «θέλω να είμαστε μαζί», θα ήσουν διατεθειμένη να ρισκάρεις τον γάμο σου;
Αν δεν τον ξαναέβλεπες ποτέ εκτός δουλειάς, θα μπορούσες να ζήσεις ήρεμα;
Αυτό που σου λείπει είναι εκείνος — ή το πώς ένιωσες δίπλα του;
Μην πάρεις αποφάσεις μέσα στη ζήλια. Η ζήλια είναι θόρυβος. Η αλήθεια έρχεται στην ησυχία.
Ίσως αυτή η ιστορία δεν ήρθε για να σου αλλάξει σύντροφο, αλλά για να σου δείξει πλευρές σου που είχαν μείνει ανεκπλήρωτες. Δες τες. Κατανόησέ τες. Και μετά αποφάσισε.
Είμαστε εδώ για σένα.
Με σκέψη και καθαρότητα,
Η ομάδα του «Σχέσεις σε λέξεις»
