Αγαπητή ομάδα
του «Σχέσεις σε Λέξεις»,
Υπάρχουν άνθρωποι
που δεν φεύγουν ποτέ εντελώς.
Απλώς μετακινούνται μέσα σου.
Με τον Αντρέα
ήμασταν μαζί σχεδόν τέσσερα χρόνια. Γνωριστήκαμε στα 27 μου. Μεγαλώσαμε μαζί –
ή τουλάχιστον έτσι πίστευα τότε. Χωρίσαμε όχι γιατί σταματήσαμε να αγαπιόμαστε,
αλλά γιατί δεν μπορούσαμε να θέλουμε τα ίδια πράγματα την ίδια στιγμή.
Εκείνος ήταν
έτοιμος για “παρακάτω”. Εγώ ένιωθα ότι μόλις είχα αρχίσει να ανακαλύπτω τον
εαυτό μου.
Δεν υπήρξε προδοσία, δεν υπήρξαν φωνές. Μόνο εκείνη η σιωπηλή συνειδητοποίηση
ότι η αγάπη δεν αρκεί όταν οι χρόνοι δεν συγχρονίζονται.
Πονέσαμε. Κόψαμε
επαφή. Προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε.
Πέρασαν τρία
χρόνια.
Έκανα σχέσεις.
Έμαθα πράγματα για μένα. Έμεινα και μόνη. Ωρίμασα – ή έτσι θέλω να πιστεύω.
Και πριν από δύο μήνες, βρεθήκαμε τυχαία.
Δεν ήταν
κινηματογραφικό. Δεν έτρεξε κανείς στην αγκαλιά του άλλου. Ήταν ήρεμο. Σχεδόν
γλυκό. Σαν δύο άνθρωποι που κάποτε μοιράστηκαν μια γλώσσα και τη θυμούνται
ακόμα.
Αρχίσαμε να
μιλάμε. Με προσοχή στην αρχή. Με ειλικρίνεια μετά.
Μου είπε ότι τότε φοβήθηκε πως θα με χάσει αν περίμενε.
Του είπα ότι φοβήθηκα πως θα χαθώ αν έμενα.
Τώρα είναι
αλλιώς. Δεν με πιέζει. Δεν βιάζεται. Δεν ζητά. Είναι παρών.
Κι εγώ δεν νιώθω να τρέχω να ξεφύγω.
Και όμως,
φοβάμαι.
Δεν ξέρω αν βλέπω
εκείνον όπως είναι σήμερα ή αν βλέπω την εκδοχή του που αγάπησα τότε.
Δεν ξέρω αν αυτό που νιώθω είναι αγάπη που άντεξε στον χρόνο ή νοσταλγία για
αυτό που δεν ολοκληρώθηκε.
Μια δεύτερη
ευκαιρία είναι νέα αρχή;
Ή είναι η ανάγκη να διορθώσουμε ένα παλιό “αν”;
Πώς ξεχωρίζεις
την ελπίδα από την αυταπάτη;
Και πώς ξέρεις αν επιστρέφεις σε έναν άνθρωπο… ή σε μια ανάμνηση;
Με σκέψη – και
λίγο φόβο,
Μ.
Απάντηση από
την ομάδα του «Σχέσεις σε Λέξεις»
Αγαπητή Μ.,
υπάρχει μια λεπτή
αλλά ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο “επιστρέφω” και στο “ξαναρχίζω”.
Το πρώτο κοιτάζει
πίσω.
Το δεύτερο κοιτάζει μπροστά.
Δεν μπορείς να
επιστρέψεις στην ίδια σχέση. Εκείνη υπήρξε σε έναν συγκεκριμένο χρόνο, με δύο
συγκεκριμένους ανθρώπους. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια με τον ίδιο
τρόπο. Έχουν εμπειρίες που δεν μοιράστηκαν, φόβους που ξεπέρασαν μόνοι τους,
κομμάτια που ωρίμασαν χωριστά.
Το ερώτημα,
λοιπόν, δεν είναι αν η αγάπη άντεξε.
Είναι αν οι άνθρωποι που είστε σήμερα μπορούν να συναντηθούν χωρίς να ζητούν
από το παρελθόν να τους εγγυηθεί το μέλλον.
Η νοσταλγία έχει
ένταση.
Η ώριμη αγάπη έχει ηρεμία.
Από αυτά που
περιγράφεις, δεν μιλάς για έκρηξη. Μιλάς για παρουσία.
Και η παρουσία είναι πάντα στο παρόν, ποτέ στην ανάμνηση.
Η αυταπάτη
συνήθως βιάζεται. Θέλει να ξαναζήσει “αυτό που ήταν”.
Η ελπίδα αντέχει να γνωρίσει τον άλλον από την αρχή.
Ίσως, αντί να
αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος έρωτας, να ρωτήσεις κάτι απλούστερο:
Πώς νιώθω δίπλα του σήμερα;
Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να μικραίνω ή να φεύγω;
Επιλέγω αυτόν τον άνθρωπο όπως είναι – όχι όπως ήταν;
Οι δεύτερες
ευκαιρίες δεν δίνονται για να διορθώσουν το παρελθόν.
Δίνονται όταν δύο άνθρωποι μπορούν να σταθούν απέναντι ο ένας στον άλλον χωρίς
να κατηγορούν εκείνους που ήταν.
Αν αποφασίσετε να
προχωρήσετε, μην το ονομάσετε “επιστροφή”.
Ονομάστε το γνωριμία. Ξανά. Από την αρχή.
Και θυμήσου:
Δεν είναι αδυναμία να φοβάσαι. Είναι ένδειξη ότι αυτή τη φορά θέλεις να δεις
καθαρά.
Με εκτίμηση,
Η ομάδα του «Σχέσεις σε Λέξεις»
